تو را بیشتر دوست دارم یا الله را؟!!!

این عشق اگر در نزد بعضی افراد ظاهر پرست مورد قبول باشد ولیکن نزد شریعت الهی هیچ مقام و منزلتی ندارد.

هرگاه محبت الله و رسولش صلی الله علیه وسلم در قلب جوان ما و هر مسلمان به این درجه رسید آن وقت است که جوان ما از زندگی لذت می برد، اگرچه گرسنه باشد احساس سیری میکند؛ اگرچه دست و پا بسته آماده ذبح باشد ولی با زبان باز خود آرمان محبت به معشوق حقیقی را ندا می زند مانند حضرت اسماعیل علیه السلام: یابت افعل ما تأمر ستجدنی ان شاءالله من الصابرین[1].

اگر در آتش انداخته شود باز هم امید گلستان شدن را دارد مانند خلیل الله: (قلنا یا نار کونی بردا و سلاما علی ابراهیم).[2]

اگرچه در صدها مرض باشد باز هم با ناله های خود تقدیس عشق الهی را تدریس میکند مانند حضرت ایوب علیه السلام: (و ایوب اذ نادی ربه انی مسنی الضر و انت ارحم الراحمین فاستجبناله فکشفنا ما به من ضر...)[3]

اگر چه در زندان باشد و لیکن آن را بر کنار زلیخا بودن ترجیح می دهد و یاد آور عشق الهی می شود مانند حضرت یوسف علیه السلام: (قال رب السجن احب الی ممایدعوننی الیه ...)[4].

پس جوان عزیز! بیاموز عشق اسماعیل، بده درس ابراهیم، پیشه کن صبر ایوب، و فدا کن تجملات را مثل یوسف علیهم السلام.